شهید مهدی زین الدین؛ از ولادت تا شهادت
نوید شاهد/ درآمد:
عشقی پاک آغاز میشود، و سرانجام مردی از تبار عاشورئیان، دیده به جهان میگشاید. یاسمنی از سرزمین دلاور مردان آسمانی شکفته میشود. بزرگمردی، چون یوسف کنعان، شقایقها به شکوه و زیبایی او میبالند. سحرگاهان بر گلستان خرم و پویا شبنم میافشانند. او همچون ستارهای درخشان، با زمزمههای عاشقانهاش به بیابانهای خشک و سوزان روح میبخشد. اما این مرد آسمانی طاقت زیستن روی زمین خاکی را ندارد. زود هنگام به صف کبوتران مهاجر میپیوندد. تا در جایگاه رستگاران (عند ملیک مقندر) قرار گیرد. چرا که مقام و جایگاه زودگذر دنیوی که بسیاری از افراد شفیته آن هستند، برای او اهمیتی ندارد. هرچند از این خاک آفریده شده است، اما آسمانی و الهی و اخروی میاندیشد. وقتی ذات و ماهیت خود را شناخت، به فکر عروج برآمد. کسانی که مهدی را دیدهاند، عشق مهربانی، فرونتی، معرفت، فداکاری و شجاعت را شناختهاند.
جنگی که در روز ۳۱ شهریور سال ۱۳۵۹ توسط دیکتاتور معدوم عراق به جمهوری اسلامی ایران تحمیل شد، پیدایش اسطورههای جاودانهای را در پی داشت که جز در صدر اسلام، هرگز تاریخ بشریت وجود چنین اسطورههای زنده همچون مهدی زین الدین را به خود ندیده است. با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی، کینه دیرینه دشمنان اسلام بر ضد ایران اسلامی به اوج رسید، و نشانههای عملی این کینه توزی به بالاترین شکل در جنگ تحمیلی، بر ضد ملت شجاع و به پا خاسته ایران شکل گرفت. دشمنان، این جنگ را با هدف نابودی انقلاب اسلامی به راه انداختند، ولی مردمی فداکار و جان بر کف ایران همان گونه که در جریان پیروزی انقلاب، امام (ره) را یاری کردند، در این جنگ که در تاریخ جنگهای دنیا بینظیر است، بنیانگذار جمهوری اسلامی را نیز در برابر قدرتهای استکباری شرق و غرب یاری کردند. در نتیجه این دفاع مقدس و بر اثر خونهای شهیدان رشید و گرانقدر ملت ایران به ویژه خون شهیدان مهدی و مجید زین الدین که از نوادگان «شهید ثانی» بودند، پیروزیهای بزرگی نصیب ملت ایران شد که در پی آن تمامیت ارضی و استقلال کشورمان محفوظ ماند، و از آن پس هیچ کسی اندیشه تجاوز به خاک کشورمان را به سر راه نخواهد داد.
شهید مهدی زین الدین در روز ۱۸ مهرماه سال ۱۳۳۸ در کانون گرم خانواده متدین و انقلابی زین الدین در خیابان ری در جنوب تهران دیده به جهان گشود. مرحوم حاجی عبد الرزاق شیخ زین الدین پدر شهیدان مهدی و مجید زین الدین از خاندان بزرگ شهید ثانی است که در روز اول مهرماه سال ۱۳۱۱ در خانوادهای مشهور به علم و ادب و دانش در شهر اصفهان تولد یافت. حاجی عبد الرزاق از پیروان مکتب خونین حسینی (ع) است که از سن جوانی مبارزه با رژیم پهلوی را آغاز کرد و بارها به زندان افکنده شد، یا در شهرهای دور افتاده ایران مانند سقز در استان کردستان و اقلید در استان فارس به تبعید رفت. حاجی عبد الرزاق، خواهرزاده مرحوم آیت الله طیب، صاحب تفسیر «اطیب البیان»، و مادر ایشان که مادر بزرگ شهید مهدی زین الدین بود، از سادات میر محمد صادقی اصفهان است. شهید مهدی زین الدین نوه میرزا حسین شیخ زین الدین، فرزند حاج محمد علی شیخ زین الدین، و جد بزرگ ایشان شیخ زین الدین بزرگ که از علمای عالی مقام اصفهان بود، و به داشتن کرامات شهرت داشت.
بانو زینب اسلام دوست، مادر شهیدان مهدی و مجید زین الدین، بانوی مکتبی و معلم قرآن کریم است که همواره دوش به دوش همسر خود بار سنگین مبارزه با طاغوت و تربیت فرزندان نیکونامی را در طول زندگی درخشان و سرشار از صفا و صمیمیت را به رغم مشکلات فراوان بر دوش داشته است. ایشان همواره مأنوس با قرآن و احکام و دین مقدس اسلام بوده و برای تربیت فرزندانی مؤمن و متعهد و پیرو مکتب عاشورایی کوشش فراوانی به عمل آورده است. این آموزه همواره ملاک عمل شهید زین الدین در راهکار زندگی بوده به گونهای که در وصیتنامه خود تأکید کرده: «اولین شرط لازم برای پاسداری از حریم اسلام، اعتقاد به امام حسین (ع) است. هیچ کس نمیتواند پاسداری از اسلام کند، در حالی که ایمان و یقین به ابا عبد الله الحسین (ع) نداشته باشد». بانو اسلام دوست با مهر و محبت مادرانه عقاید اسلامی را به فرزندانش آموخت و نبوغ و استعدادشان را شکوفا کرد. به طوری که هنگام شیردادن فرزندان، واجب میدانست با وضو باشد، تا فرزندانی پاک، سالم و رستگار تحویل جامعه دهد. این روش اعتقادی موجب شده بود فرزندان ایشان از جمله آقا مهدی از دوران کودکی با قرآن أنس بگیرد و بدون معلم و استاد آیات کلام الله مجید را حفظ نماید. مرحوم حاجی عبد الرزاق شیخ زین الدین در خاطرات شیرین خود درباره همسرش چنین نقل کرده است: «خداوند همسری دانا، متدین و عالم نصیبم کرد و پنج فرزند، دو پسر و سه دختر به من عنایت کرد که چهار فرزند در تهران متولد شدند».
حاجی عبد الرزاق در خصوص شیوه آموزشی و تربیتی فرزندان خود براساس موازین اسلامی میگوید: «فرزند کوچکم مجید دو ساله بود که از تهران به خرم آباد مهاجرت کردم، فرزندانم تا دوره دبستان زیاد مشکلی نداشتند. ولی موقعی که به دبیرستان راه یافتند، رنجها شروع شد. رژیم طاغوت با حجاب مبارزه میکرد. بارها دخترم را به جرم داشتن حجاب از کلاس درس بیرون کردند. این موجب شد تا دخترم را در یک دبیرستان خصوصی بگذارم و با مدیرش که گرایش مذهبی داشت صحبت کردم و ایشان از دخترم دفاع کرد. دخترم توانست که با حجاب دیپلم بگیرد، ولی دختر دیگرم نتوانست. عوامل رژیم پهلوی اصرار داشتند که روسری و چادر را از سر دخترانم بردارند. چون این را مخالف دستورات پیامبر اکرم (ص) و حرام میدانستیم، دخترم ترک تحصیل کرد. فرزندانم با محیط آلودهای رو به رو بودند، تمام همّ و غم من این بود که بدانم بچهها با چه کسی رفیقند. تلاش میکردم که صحیح تربیت شوند و خدای نکرده در آن محیط خفقان و فساد تحت تأثیر قرار نگیرند».
شهید بزرگوار مهدی زین الدین، مرحله دبستان را میگذراند که خانوادهاش به خرم آباد منتقل شدند، ایشان با توجه به مبارزات خستگی ناپذیر پدر که هرچند مدت یکبار دستگیر و به زندان ساواک و اطلاعات شهربانی افکنده میشد، در اوقات بیکاری به پدرش که کتابفروشی داشت، کمک میکرد و به عنوان فرزند ارشد خانواده مادر را در امور زندگی دلدارى میداد. یکی از نعمتهای بزرگی که خداوند متعال به این خانواده ارزانی داشت، همنشینی با علمای دینی خرم آباد از جمله اولین شهید محراب حضرت آیت الله مدنی بود، که از همدان به لرستان تبعید شده بود. ایشان ضمن این که سرپرستی حوزه علمیه خرم آباد را بر عهده گرفته بود، عشق و علاقه خاصی به تربیت جوانان، و لزوم برگزاری جلسات روشنگرانه برای آنان در مساجد سطح شهر داشت. بر این اساس این دو خانواده همفکر و همگام یعنی آیت الله مدنی و زین الدین با یکدیگر ارتباط عمیقی برقرار کردند که برای پرورش فکری و استعدادهای شهید مهدی زین الدین
بسیار سودمند بود. گفتنی است که روابط و رفت و آمد خانوادگی میان این دو خانواده معظم همچنان ادامه دارد.
با این وصف میزان آگاهی و شناخت مهدی زین الدین جوان از مسائل دینی و سیاسی در پرتو آشنایی و همنشینی با شهید محراب آیت الله مدنی افزایش یافت، و ایشان روح تشنه خود را با رهنمودهای ارزنده و هدایتگرانه آن شهید بزرگوار سیراب نمود. به همین دلیل همیشه در جلسات عمومی و خصوصی از خاطرات همنشینی با آن حضرت یاد میکرد و رشد فکری خود را مدیون آن فقید سعید میدانست. حاجی عبد الرزاق زین الدین پدر شهیدان مهدی و مجید زین الدین نیز در بخشی از خاطرات خویش درباره میزان تأثیر گذاری اولین شهید محراب بر خاندان خود هنگام سکونت در خرم آباد چنین نقل کرده است: «وجود آیت الله مدنی روی آقا مهدی، و بچهها و خانواده تأثیر بسیار گذاشت که هنوز هم هست. جا دارد به خاطر نعمتهایی که خدا به ما داده او را شکر کنم. افتخار میکنم که با علماء و چنین مردم با خدایی آشنا شدم. پای منبرهای علماء مینشستیم و با علاقه به حرفهایشان گوش میدادیم».
مهدی نوجوان، در سنگر مبارزه در خرم آباد
در آستانه آغاز نهضت اسلامی مردم ایران به رهبری امام خمینی (ره)، مهدی زین الدین مرحله دبیرستان را میگذراند، و در ادامه روند مبارزات سیاسی پدر خشم و کینه عمیقی نسبت به رژیم پهلوی پیدا کرده بود. در آغاز سال ۱۳۵۶ زمانی که دستور عضویت همگانی در حزب رستاخیز از سوی رژیم شاه صادر شده بود، شهید زین الدین از این دستور سرپیچی کرد، و با توجه به سوابق مبارزاتی پدر که همیشه در زندان و یا در حال تبعید بود، عوامل رژیم پهلوی مهدی را از ادامه تحصیل در دبیرستان منع کردند. ایشان ضمن انصراف از ادامه تحصیل به طور جدی حفظ سنگر مبارزه پدر را بر عهده گرفت و کتابفروشی پدر تبعیدی را در خرم آباد اداره کرد. چون در آن شرایط خفقان آمیز پدر شهیدان مهدی و مجید به اتهام حمایت از قیام مردمی و توزیع بیانیههای امام خمینی (ره) از خرم آباد به سقز و پس از گذشت مدتی به اقلیم فارس تبعید شده بود.
در حقیقت تلاشها و فعالیتهای شهید مهدی زین الدین و پدر نستوه و مبارز ایشان در پرتو روند حرکت شتابان انقلاب اسلامی ابعاد گستردهتری به خود گرفت، و باعث شد مهدی نقش فعالی در مبارزات مردم خرم آباد داشته باشد. مرحوم حاجی عبد الرزاق زین الدین در این خصوص گفته است: «وقتی برای شهدای قم مراسم چهلم برگزار کردیم، آقا مهدی و دوستان او با تلفن منزل به مغازهها اطلاع میدادند که فردا یا پس فردا باید تعطیل کنید و پرچم سیاه بزنید. اما پس از گذشت چند روز اطلاع یافتم که تلفن منزل مان در کنترل مقامهای امنیتی وقت بوده و همه صداها ضبط میشده است. در مراسم روز چهلم هیچ واعظی حاضر نشد منبر برود، و هیچ قاری حاضر نشد قرآن بخواند. سالن مسجد جامع خرم آباد که حوزه علمیه هم بود، مملو از جمعیت شده بود. آقایی به نام کریم ساعت ساز که پسر او هم از دوستان مهدی بود، قرآن و روضه خواند. مأموران هم با لباس نظامی و شخصی مسجد را محاصره کرده بودند. مردم هم واقعا شجاعت نشان داده و در این مراسم شرکت کرده بودند».
آقا مهدی در کوران انقلاب بازوی توانمند پدر و سایر انقلابیون خرم آباد شده بود. در شبی که مأموران امنیتی به کتابفروشی حاجی عبد الرزاق زین الدین ریختند، آقا مهدی بیدرنگ به خانه زنگ زد و از مادرش خواست چنانچه کتابهای ضد رژیم و اعلامیههای امام خمینی (ره) در دسترس قرار دارد، همه آنها جمع آوری و پنهان نماید. مادر فقط دو کتاب را فراموش کرده بود پنهان نماید. وقتی مأموران به خانه ایشان یورش بردند و بازرسی را شروع کردند، مادر آن دو کتاب را در لابه لای وسائل چرخ خیاطی پنهان کرد و پشت چرخ خیاطی نشست تا به دست مأموران نیفتد. مأمور ساواک که گزارش بازرسی را یادداشت میکرد، در همان حال به مادر مهدی زین الدین گفته بود: «تعجب آور است. خانههایی را که بازرسی کردیم، همه میترسیدند و میلرزیدند. ولی شما عادی هستید و خیاطی میکنید».
مادر آقا مهدی در جواب گفته بود: «ندزدد، نترسد. ما کاری نکردهایم که بترسیم».
خداوند فرزندان با استعداد و با هوش سرشاری به خانواده زین الدین عنایت فرموده بود. وقتی مهدی به دبیرستان راه یافت، حدود دو سال از سایر همکلاسیها کوچکتر بود. در آن مرحله نوجوانی به مطالعه کتابهای علمی، مذهبی و تاریخی علاقمند بود. از زمان کودکی شجاع و نترس بود. نظر به این که کتابفروشی پدرش همیشه زیر نظر مأموران ساواک بود، روزی که پدر برای صرف ناهار به خانه رفته بود، یک پلیس مخفی به سراغ آقا مهدی ۱۲ ساله در کتابفروشی رفته بود و از او پرسیده بود: اگر روزی ولیعهد مملکت بشوی چه کار میکنی؟ مهدی بیدرنگ به آن پلیس سبیل کلفت چنین پاسخ داده بود: اگر خیلی پر حرفی کنی دستور میدهم سبیلهای تو را بزنند. این جمله بر روحیه آن پلیس اثر منفی گذاشت و بیدرنگ به سلمانی رفت و سبیلهای خود را کوتاه کرد. وقتی حاجی عبد الرزاق زین الدین به کتابفروشی بازگشت، پلیس مزبور نزد او آمد و گفت: به دستور پسرتان رفتم سبیلهای خود را کوتاه کردم.
شهید مهدی زین الدین به رغم تأکید پدر بر لزوم ادامه تحصیل و کسب علم، اما ایشان این پیشنهاد را نپذیرفت و اعلام کرد: «من باید سنگر مبارزه پدرم را حفظ کنم». به همه اقوام و دوستان گفته بود که ساواک و رژیم پهلوی میخواهند این سنگر (کتابفروشی) را خالی کنند و مبارزهای را که پدرم از سالها پیش آغاز کرده به تعطیلی بکشانند. میخواهم کتابفروشی باز باشد و مبارزه را ادامه بدهم. آقا مهدی در تابستان سال ۱۳۵۶ در سن ۱۶ سالگی دیپلم گرفت و برای شرکت در آزمون سراسری راهیابی به دانشگاه حدود شش ماه درس خواند. آقا مهدی از هوش سرشار و استعداد کم نظیر برخوردار بود. به طوری که در سن پنج سالگی در دبستان ثبت نام کرد و کلاس ششم ابتدایی را در سن ده سالگی به پایان رساند. مهدی ضمن ادامه تحصیل، کتابفروشی پدر را نیز اداره میکرد، و سرپرستی سایر اعضای خانواده را هم در شرایطی که پدر در تبعیدگاه به سر میبرد، به عهده ایشان بود.
در پرونده درخشان مبارزات خستگی ناپذیر حاجی عبد الرزاق زین الدین پدر شهید مهدی زین الدین به دلیل فعالیتهای فرهنگی و به اتهام مبارزه با سلطنت پهلوی حدود ۱۸ مورد محکومیت زندان و تبعید وجود داشت، که آخرین حکم ایشان در بیدادگاه رژیم پهلوی، تبعید سه ساله به شهرهای سقز در استان کردستان و سپس به اقلید در استان فارس بود. پدر در خصوص نقش پسرش در این مبارزه گفته است: «آقا مهدی در کوران مشکلات و مبارزات، مشاور و دستیار ما بوده است. خیلی مطیع ما بود. همان طور که در جنگ مطیع فرماندهان بود. هرگاه احساس میکرد وظیفه است با آن صلابتی که داشت میپذیرفت. در خانواده و در زندگی احساس مسئولیت میکرد. احساس وظیفه کرده بود که قید دانشگاه را هم بزند تا سنگر کتابفروشی را که مرکز توزیع مطبوعات، کتاب، تماس با توده مردم بود حفظ کند».
مهاجرت به قم و آغاز مرحله تازه در روند مبارزه
خانواده شهید مهدی زین الدین در آبان سال ۱۳۵۷ در نتیجه روند شتابان تحولات انقلاب اسلامی به شهر قم هجرت کرد، و سکونت در جوار بارگاه ملکوتی حضرت فاطمه معصومه (س) را برگزید. چه پدر پیش از فرزند از شرایط نابسامان و سردرگمی رژیم پهلوی که در آستانه سقوط حتمی قرار گرفته بود، استفاده کرد و از آخرین تبعیدگاه خود در اقلیم فارس به قم آمد. مهدی نیز بیدرنگ همراه سایر اعضای خانواده از خرم آباد به قم هجرت کرد و به مبارزات مردم شهر شهید پرور خون و قیام پیوست.
چون انقلاب اسلامی به پیروزی رسید، مهدی نوجوان بیدرنگ وارد نهاد جهاد سازندگی شد، و در خدمت به آرمانهای انقلاب همت گماشت. سپس عضو یکی از هیئت پنج نفره بود که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قم را تشکیل دادند، و آنگاه مسئولیت واحد پذیرش را به عهده گرفت. مهدی زین الدین در پرتو وظیفه شرعی و اجتماعی خود برای حراست و پاسداری از دستاوردهای انقلاب اسلامی، شبها را همراه بچههای انقلابی این نهاد به گشت زنی و تأمین امنیت این شهر حساس و خنثی سازی توطئههای عناصر ضد انقلابی میپرداخت، که شماری از آنان توسط ایشان بازداشت شدند. اما دیری نپایید که آقا مهدی بنا به پیشنهاد اعضای هیئت پنج نفره فرماندهی سپاه پاسداران قم، مسئولیت واحد اطلاعات این نهاد مقدس به ایشان واگذار شد.
شهید مهدی زین الدین در زمان کوتاه مسئولیت اداره واحد اطلاعات سپاه، غائله گروهک ضد انقلابی و آمریکایی حزب خلق مسلمان در شهر خون و قیام به وجود آمد، و این شهید گرانمایه که از آگاهی و بینش سیاسی شایسته برخوردار بود، با ایفای نقش فعال و سازنده توطئههای پیچیده این گروهک را خنثی کرد. در نتیجه این برخورد آگاهانه خانههای تیمی حزب خلق مسلمان در قم شناسایی و رهبران و اعضای برجسته آن بازداشت و اسناد مهمی از میزان فعالیت این گروهک در برخی دیگر از شهرهای ایران اسلامی به دست آمد.
آغاز دوران هشت ساله دفاع مقدس
با آغاز غائله و بحران در مناطق غرب کشور توسط عوامل داخلی استکبار جهانی، مهدی زین الدین تعداد ۳۶ تن از سپاهیان قم را برای اعزام به کردستان و خنثی سازی توطئه ضد انقلاب بسیج کرد، و با یک دستگاه اتوبوس همراه آنان به سنندج رفت. از این تعداد ۲۸ نفرشان در درگیری با شورشیان ضد انقلابی شهید و هشت نفرشان سالم به قم بازگشتند، که آقا مهدی یکی از آنان بود. این گروه اعزامی از سپاه پاسداران قم به مدت سه روز و سه شب در اطراف شهر سنندج در محاصره عناصر ضد انقلاب بودند. آنها شجاعانه جنگیدند و شمار زیادی از افراد گروهکهای معاند را به هلاکت رساندند، یا زخمی کردند. این اولین بار بود که پای شهید زین الدین به عنوان یک رزمنده به کردستان باز شد. چه ایشان در دوران دفاع مقدس هنگامی که مسئولیت لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) را به عهده داشت، عملیات کیفی متعددی را در رویارویی با ارتش متجاوز رژیم بعثی عراق در غرب کشور به مورد اجرا گذاشت.
با آغاز گسترده تهاجم نظامی دشمن بعثی به میهن اسلامی در روز ۳۱ شهریور سال ۱۳۵۹ مهدی زین الدین یک دوره آموزش نظامی کوتاه مدت را گذراند، و سپس همراه یک گروه صد نفره از سپاهیان و بسیجیان جان بر کف شهر قم راهی جبهه نبرد شد، تا با دشمن متجاوز به مقابله برخیزد.
مرحوم حاجی عبد الرزاق، پدر مهدی زین الدین در این باره گفته است: «موقعی که مهدی به جبهه رفت، از دزفول برای خانواده نامه میداد. نمیدانستم در دزفول چه کاره شده است؟ روزی بار به دزفول رفتم تا ایشان را ببینم. در مرکز سپاه دزفول سراغ ایشان را گرفتم که بچهها گفتند ایشان جلسه دارد. مدتی در حیاط سپاه منتظر نشسته بودم که ناگهان دیدم آقای محسن رضایی از جلسه بیرون آمد. بعد هم چند نفر دیگر بیرون آمدند. متعاقب آنان آقا مهدی بیرون آمد و با من روبوسی و احوالپرسی کرد، و مرا همراه خود به داخل ساختمان برد. از اتاقی مدارک و از اتاق دیگر دوربین برداشت. گویا خیلی مشغول بود و در آن اتاق دنبال چیزی میگشت. حدود پنج دقیقه با من صحبت کرد و گفت: پدر من عذر میخواهم. جایی کار دارم و باید بروم. بعد سوار موتورسیکلت شد و رفت».
حاجی عبد الرزاق در ادامه بیان خاطرات خود افزود: بعد از گذشت مدتی اطلاع پیدا کردم که ایشان مسئول اطلاعات و عملیات جبهه جنوب بوده و بعد از جلسه لابد مأموریتی داشته که باید میرفته است. شنیده بودم که شبها به تنهایی به صفوف دشمن رخنه میکرد و اطلاعات به دست میآورد. گاهی به تنهایی در یک شهر جنگ زده به سر میبرد. روزهای دراز نه غذا میخورد و نه استراحت میکرد. بیشتر به شناسایی و تجسس و جمع آوری اطلاعات مشغول بود».
شهید مهدی زین الدین پس از گذشت مدتی مسئول یگانهای اطلاعات و عملیات سپاه دزفول و سوسنگرد شد. در این مسئولیتها با شجاعت وصف ناپذیر و ایمان خلل ناپذیر تا عمق مواضع دشمن نفوذ میکرد و با شناسایی دقیق و هدایت رزمندگان اسلام ضربات کوبندهای بر پیکر لشکریان بعثی وارد میآورد. بخشی از موفقیتهای به دست آمده توسط رزمندگان اسلام در عملیات فتح المبین و بیت المقدس مرهون تلاش و زحمات آقا مهدی و همکاران ایشان در زمان تصدی مسئولیت اطلاعات و عملیات سپاه دزفول و محورهای عملیاتی غرب کرخه بوده است.
سردار سرتیپ پاسدار محمد جعفر اسدی فرمانده پیشین نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درباره نقش شهید مهدی زین الدین در روزهای اول جنگ گفته است: ایشان در اولین روزهای دفاع مقدس، در آن غربت نیروهای اسلام، کار بسیار مهم و ارزشمندی را شروع کرده بود. در آن زمان آقا مهدی مسئوولیت شناسایی منطقه وسیع دزفول را به عهده داشت. در آن روزها هر چه بیشتر با این شهید گرانقدر آشنا و مأنوس میشدم، انصافا در دل من جایگاه بیشتر و وسیعتری به خود اختصاص میداد. به یاد دارم که ایشان چه قدر دلباخته بسیجیان تحت فرماندهی خود بود. آقا مهدی روزی به من گفت: فلانی، من دیروز با خودم دعوایم شد.
پرسیدم: چه طور...؟
گفت: «از اندیمشک که عبور میکردم دعوا بین عقل و نفسم شروع شد. طوری که تا چند کیلومتر در طول جاده با هم کلنجار میرفتند. عقلم میگفت: ممکن است این نیروهایی که الان در اردوگاه هستند و برای عملیات آماده میشوند، مشکلات و کمبودهایی داشته باشند، پس من باید سری به این نیروها بزنم. اما نفسم میگفت: تو که تازه از مأموریت باز میگردی و خانوادهات در اهواز تنها هستند، باید برگردی نزد آنها. نگران تو هستند! دعوا همین طور ادامه داشت که ماشین را به طرف لشکر سر و ته کردم و رفتم لشکر و تا ساعت یک و نیم بامداد آن جا ماندم. بعد از آن که همه نیروها به خواب رفتند، برخاستم و برای دیدن خانواده به طرف اهواز حرکت کردم».
این مرد بزرگوار چنین نمونههایی را در زندگی بسیار داشت. همیشه به فکر نیروهای تحت امر خود بود! در این اندیشه بود که راههایی بیابد تا بتواند بهتر از آنها استفاده کند. ایشان برای آموزش اهمیت ویژهای قایل بود. پرسنل را تک تک به نام میشناخت؛ و به هر کسی در خور شأن او احترام میگذاشت. بعضی را با اجبار به مرخصی میفرستاد و میگفت: من اینها را میشناسم. این افراد در آینده سرداران اسلام خواهند بود. عین جمله شهید زین الدین این بود: «من این افراد را برای روز مبادا در آب نمک میگذارم». ایشان در فاصله میان عملیاتها سعی میکرد همه احتیاجات پرسنل را اعم از مرخصی و تدارکات برآورده کند، تا هنگام عملیات مجموعهای که با ایشان کار میکنند سرحال و باشور و اشتیاق به دفاع از اسلام و مسلمین بپردازند.
شهید بزرگوار مهدی زین الدین قبل از عملیات ثامن الائمه (ع) که به شکسته شدن محاصره آبادان منجر شد، در معاونت اطلاعات و عملیات قرارگاه مقدم جنوب سپاه (قرارگاه کربلا)، در جوار سردار شهید حسن باقری فعالیت میکرد، و یکی از عناصر بسیار مهم اطلاعات و عملیات قرارگاه بود که مجموعه نیازمندیهای اطلاعاتی فرماندهان و واحدهای عمل کننده را تأمین میکرد. بعد از عملیات ثامن الائمه و عملیات طریق القدس که خداوند متعال پیروزی بزرگی به رزمندگان اسلام ارزانی داشت، فرماندهان قرارگاههای جبهه جنوب از جمله آقا مهدی به دیدار حضرت امام (ره) فرمانده کل قوا رفتند، تا برای برنامه ریزی و آماده سازی عملیات فتح المبین دستورات لازم را از محضر ایشان بگیرند. سرانجام این عملیات با موفقیت انجام شد.
شهید زین الدین تا آن روز همچنان مسئولیت اطلاعات و عملیات قرارگاه کربلا را به عهده داشت. قرارگاه کربلا وقتی میخواست برای عملیات بیت المقدس آماده شود، لازم دانست خطوط پدافندی عملیات قبلی خود را به واحد دیگری واگذار کند. به همین منظور تیپ ۱۷ قم به فرماندهی شهید مهدی زین الدین تشکیل شد، و برای شرکت در عملیات بیت المقدس، از منطقه عملیاتی فتح المبین به منطقه عملیاتی بیت المقدس اعزام شد، تا در عملیات آزاد سازی خرمشهر شرکت نماید.
در آن برهه و در آستانه عملیات رمضان مهدی زین الدین به دلیل شایستگی و استعداد فوق العاده و تجربیاتی که از عملیاتهای پیشین کسب کرده بود، تیپ ۱۷ قم را با صلاحدید فرماندهی سپاه پاسداران توسعه داد، و آن را به لشکر تبدیل کرد، و نام مقدس علی بن ابی طالب (ع) را بر آن نهاد. ایشان با مدیریت و حسن تدبیر توانست این یگان را به لشکری خط شکن و پیشتاز در میادین نبرد در جبهههای مسطح جنوب و کوهستانی غرب کشور تبدیل کند. پس از آزاد سازی خرمشهر، دستور عملیات محرم به قرارگاه جنوب داده شد، و شهید زین الدین مأموریت یافت پشت خطوط دشمن را در عمق خاک عراق در منطقه دهلران شناسایی کند. ایشان به همراه گروه شناسایی شبانه به پشت نیروهای عراقی میرفت و منطقه را کاملا شناسایی میکرد. در حقیقت آقا مهدی در آن برهه یکی از فرماندهان شجاع و دلاوری بود که سرشار از معنویت و اخلاص نیز بود. در نتیجه این شناساییها بود، که عملیات محرم با موفقیت به مورد اجرا گذاشته شد، و افزون بر آزاد سازی شهرهای موسیان و دهلران و بخش عظیمی از خاک میهن اسلامی، شهر زبیدات عراق هم به تصرف رزمندگان سپاه اسلام درآمد.
ازدواج مهدی زین الدین با منیره ارمغان
شهید مهدی زین الدین در خرداد سال ۱۳۶۱ در سن ۲۳ سالگی در راه انتخابی از نوع دیگر بود، او در این مرحله میبایستی شریک زندگیاش را انتخاب نماید تا ایمانش را کامل کند؛ لذا پدر و مادر آقا مهدی به خواستگاری بانو منیره ارمغان میروند، و پس از موافقت پسر و دختر با تشکیل زندگی مشترک، مراسم عقد خیلی ساده و مختصر برگزار میشود. چرا که ایشان با برگزاری مراسم و تشریفات و تجملات زندگی به شدت مخالف بود. بانو ارمغان در خصوص موافقت با ازدواج با مهدی زین الدین در خاطراتش گفته است: «ایشان روز خواستگاری درباره شغل خود گفت که اصل کار من جهاد است. اگر جنگ ایران و عراق هم تمام شود و در هر جای دنیا نیازی وجود داشته باشد که مسلمان اسلحه به دست بگیرد و جهاد کند، من آن جا خواهم رفت. کار من محدود به جنگ عراق با ایران نیست».
از نظر همسر شهید زین الدین آقا مهدی فلسفه زندگی حقیقی را شناخته بود و آن چه را که به عنوان پایان راه در نظر داشت در همان برخورد اول برای همسر آینده بازگو نمود و گفت: «انتهای راه من شهادت است. اگر جنگ تمام بشود و من شهید نشوم، هرجا که جنگ علیه باطل باشد آن جا میروم تا شهید شوم».
همسر شهید زین الدین میافزاید: «قبل از مراسم عقد بعضی افراد برای مادرم پیغام میدادند که بچههای سپاه از نظر مالی وضع خوبی ندارند. مادرم به آنها جواب میداد که ثروت این آدمها تقوا و خلوص است. اینها با خدا معامله کردهاند، و کسی که با خدا معامله کند فقیر نیست. به هر حال آقا مهدی یک حلقه ازدواج خریداری کرد و همراه یک جلد کلام الله مجید پای سفره عقد آورد، و خطبه عقدمان را یکی از علمای حوزه علمیه قم جاری کرد، و بعد از عقد به زیارت حرم حضرت معصومه (س) و مزار شهید مطهری و بعد از آن به گلزار شهدای قم رفتیم. در شامگاه هم میهمانی کوچک خانوادگی داشتیم. بامداد روز بعد آقا مهدی به جبهه بازگشت و پس از گذشت حدود سه ماه به قم آمد و مرا به اهواز منتقل کرد و زندگی مشترکمان را در آن شهر آغاز کردیم».
شهید مهدی زین الدین پس از گذشت دو سال زندگی مشترک در اهواز و در پی گسترش دامنه جنگ و نقل و انتقالهای مکرر لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) به جبهههای غرب و جنوب کشور، تصمیم گرفت خانوادهاش را به قم بازگرداند. اما یکسال از ازدواج این زوج جوان نگذشته بود که خداوند دختری را به نام لیلا به آن دو نوجوان ارزانی داشت، و با این تولد شیرینی زندگیشان افزایش یافت. اما افسوس که این مجاهد مهاجر فی سبیل الله هنگام تولد اولین و آخرین فرزندش حضور نداشت. بانو منیره ارمغان در این باره چنین بازگو کرده است: «شهید زین الدین قبل از تولد لیلا به من گفت که امکان دارد برای تولد فرزندمان پیش شما نباشم. خودتان را آماده کنید. خیال کنید من شهید شدهام. با وجودی که ۴۰ روز از تولد لیلا گذشته بود، اما ایشان خبر نداشت، تا این که شهید صادقی خبر تولد لیلا را به پدرش میدهد».
مهدی زین الدین پس از مدتی به همسرش گفته بود: «وقتی خبر تولد لیلا را شنیدم، خیلی خوشحال شدم و یاد یکی از رزمندگان افتادم که صاحب فرزند دختری شده بود. از او پرسیدم خدا به شما چه فرزندی داده است؟ آرام جواب داد: دختر! به او گفتم: بلند بگو خدا به من دختر داده، و دختر نعمت خدا است. گویا وقتی آقا مهدی شنید که پدر شده است، دو رکعت نماز شکر به جا آورده است. ایشان همیشه آرزوی شهادت را میکرد. در قنوت نمار این دعا را «اللهم ارزقنا توفیق الشهاده فی سبیلک» زمزمه میکرد. روزی از او پرسیدم: خیلی دوست داری شهید شوی؟ جواب داد: خیلی! گفتم: شاید خدا این طور نخواهد؟ ولی مهدی با شوخی گفت: خدا باید بخواهد من شهید شوم. گاهی از من میخواست در قنوت نماز برای شهادت او دعا کنم. گویی به ایشان الهام شده بود که به زودی شهید میشود. آخرین بار که به قم آمده بود، اظهار دلتنگی میکرد. به من گفت: ممکن است این آخرین بار باشد که همدیگر را میبینیم».
چگونگی انتصاب شهید زین الدین به فرماندهی تیپ ۱۷
بامداد روز ۲/۵/۱۳۶۱ جلسهای در مقر ستاد فرماندهی تیپ ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) تشکیل شد و در آن مهدی زین الدین، جوان ۲۲ ساله به فرماندهی تیپ معرفی شد. در این جلسه که تعدادی از فرماندهان و مسئولان ستادی تیپ حضور داشتند، شهید حسن درویش فرمانده پیشین تیپ به اهداف تشکیل جلسه و تغییر و تحول در ساختارهای جدید تیپ ۱۷ اشاره کرد و گفت: «همان طور که اطلاع دارید، تصمیم فرمانده کل سپاه و نظر سایر برادران سپاه این بود که تیپها و یگانهایی که در اختیار مسئولین سپاه هستند و قبلا بدون سازماندهی و بدون تشکیلات عمل میکردند روی یک روال مشخص و نظام خاصی قرار گرفته و طبقه بندی شوند. مشخص شود چه تیپی مربوط به کدام منطقه کشور است تا کار هر تیپ از آن منطقه و از آن استان باشد».
حسن درویش افزود: «برادرها اطلاع دارند که این نیروهای تیپ ۱۷ از منطقه یکم سپاه هستند. در آینده نزدیک تیپ به منطقه یکم واگذار میشود. از مسئول تیپ تا پائینترین رده آن همه از منطقه یکم جایگزین میشوند. جای خوشبختی و سعادت است که برادری را که برای مسئولیت تیپ انتخاب شده میشناسم و از نزدیک با ایشان آشنا هستم. الحمد لله فرد با تجربه و مطمئنی است. انشاء الله همان طور که از قبل با کوچکتان همکاری صمیمانه داشتید، امیدوارم به نحو بهتر و شایستهتری با فرمانده جدید تیپ همکاری و همیاری کنید. انشاء الله تیپ ۱۷ قم که اخیرا تیپ ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) نامگذاری شده آماده و مهیا بشود و با چند تیپ با تجربه و کار آزموده ضرباتی را به دشمن وارد نماید. انتظار تلاش بیشتری را از شما داریم. شما برای ساختن خود و سرکوبی نفس به منطقه جنگی و دانشگاه الهی آمدهاید».
این شهید بزرگوار اضافه کرد: «همان طور که اشاره شد منطقه یکم، مهدی زین الدین را برای فرماندهی تیپ معرفی کرده و جای خوشبختی است. ایشان از همان ساعت مسئولیت تیپ را بر عهده دارد. ما از شما انتظار همکاری و همفکری داریم. هر چند که خیلی از بچهها در این جلسه نیستند، ولی باید از طریق شما به آنها گفته شود. باید همه کمک کنید. هیچ وقت یک شخص به تنهایی نمیتواند مشکل را حل کند. همیشه نیاز به کمک و همفکری دارد. در رابطه با اطاعت از فرماندهی هم همان طوری که قبلا، امام این وظیفه را به ما کرده بودند، اطاعت از فرمانده را حتما داشته باشیم. همیشه باید ولایت را از طرف فرماندهان بر ما هست، قبول کنیم. مطمئن باشید که خداوند اجر و ثوابش را به شما میدهد».
شهید مهدی زین الدین بعد از سخنان شهید حسن درویش سخنانش را چنین آغاز کرد: «اول خودم را خدمت برادرها معرفی میکنم که یک آشنایی داشته باشند. من عضو سپاه قم هستم و تقریبا از اوایل کار سپاه در این نهاد بودم. سه ماه بعد از آغاز جنگ به جبهه خوزستان آمدم و تا الآن خداوند این توفیق را داده و این افتخار را نصیب من کرده که در این منطقه باشم. گرچه ما افتخاری بزرگتر از این را آرزو میکردیم و آن شهادت بود، ولی به هر حال ما راضی هستیم به رضای خدا. الآن هم در خدمت شما هستم. قبل از این که به این جا بیایم مسئول اطلاعات قرارگاه نصر بودم. انشاء الله تا وقتی که ما به جریانات تیپ وارد شویم در خدمت درویش هستیم تا این که مقداری جا بیفتیم و بعد ایشان، چون عضو سپاه منطقه هشتم هستند در منطقه خودشان مشغول شوند. ما از زحمتهای ایشان قدردانی میکنیم. واقعا تعداد آدمهایی که این قدر زحمت بکشند و حاضر به ایثار و فداکاری هستند کم است و مسئولین با کمبود این گونه افراد مواجه هستند. از زحماتی که ایشان تا الآن برای تشکیل و هدایت تیپ ۱۷ کشیدهاند تشکر میکنیم، و از خدا توفیق ایشان را در اجرای مأموریت آیندهشان خواستارم».
مهدی زین الدین سپس خطاب به مجموعه مسئولان تیپ ۱۷ گفت: «انشاء الله بیشتر با هم آشنا میشویم. جلسات دیگری هم میگذاریم برای این که هم برادرها را نسبت به کارهایی که دارند و باید انجام بدهند توجیه کنیم و هم این که خودمان با برادرها بیشتر آشنا شویم. الآن وقت شما را نمیگیرم. در جلسات بعد راجع به این موضوع صحبت میکنیم. انشاء الله تک تک واحدها را سرکشی میکنیم تا ببینیم وضعیتشان چگونه است و چه امکاناتی دارند و تا بحال چه گونه کار کردهاند، و از حالا به بعد چه برنامههایی را پیش بینی میکنند. البته مدتها برنامهای که از این به بعد خواهیم داشت تشکیل جلسات تصمیم گیری است. مسئله مهم دیگری که میخواهم به برادرها بگویم و لازم است در رابطه با مأموریتی که به ما دادهاند توجیه جدی بکنند این است که ما در تیپی که میخواهد به نیروی ضربت ملحق شود چه نقشی داریم؟ مأموریت از قرارگاه کربلا مشخص میشود و ما موظف به اجرای آن هستیم. حالا تابع هر لشکری یا قرارگاهی که بودیم تلاش میکنیم تا به محض دریافت مأموریت آن را انجام دهیم. انشاء الله بتوانیم در مأموریتها موفق باشیم. من صحبتی ندارم فقط درویش برادران را با مسئولیتشان معرفی کنند».
بعد از سخنان مهدی زین الدین، حسن درویش ضمن معرفی برادران حاضر در جلسه خطاب به مهدی زین الدین گفت: «زین الدین وظیفه شما خیلی سنگینتر از من است. من کوچکتر از همه برادرانی هستم که در جبهه حضور دارند. دست همه آنان را میبوسم. امام (ره) که سرور این ملت است دست همه را میبوسد. دیگر ما نمیدانیم چه بگوییم. ما خاک زیر پایشان هستیم. به هر حال امیدوارم که دست در دست هم بگذاریم و با هم فکری بتوانیم مسئولیتی که به عهده همه ما هست با هم انجام دهیم. برای ختم جلسه صلوات بفرستید... اللهم صل علی محمد و آل محمد».
شامگاه آن روز جلسه دیگری برگزار شد و مهدی زین الدین با نیروهای تحت امر راجع به مأموریت بعدی تیپ صحبت کرد. در بخشی از سخنان ایشان آمده است: «به دستور قرارگاه کربلا تیپ ۱۷ از قرارگاه فجر جدا میشود و به جای دیگری میرود. مسئله دیگر در رابطه با فرماندهان گردان هاست. صحبت مختصری دارم خدمت برادرها میگویم تا همه وظایفشان را بدانند. طبق دستور قرارگاه کربلا، میخواهند تیپ ما را به قرارگاه فتح منتقل نمایند. ما در قرارگاه مرکزی به محسن رضایی و رحیم صفوی عنوان کردیم که به هیچ وجه آمادگی رفتن به قرارگاه فتح را نداریم و به علت کمبود فرمانده برای گردانها به قرارگاه فتح نمیرویم. ولی گفتند که باید بروید و باید نیرو بسازید. باید فعال باشید و این عذر را قبول نمیکنیم. گفتند باید تیپ را بازسازی کنید. به هر حال طبق دستور عمل میکنیم و از خداوند میخواهیم به ما کمک کند. باید به کادر سازی توجه کنیم و انشاء الله باید همه برادرها در این زمینه کمک کنند و من به تنهایی نمیتوانم. دلم میخواهد تک تک بچهها در کارشان رشد کنند و بالاتر بروند. ما تعهد داریم و مسئولیت قبول کردیم که فشارش سنگین است».
آقا مهدی در آن جلسه افزود: «اگر به امید خدا توانستیم که هشت گردان و ۱۶ فرمانده گردان داشته باشیم، برای هر گردان یک فرمانده و یک معاون میگذاریم. اگر فرمانده گردان اضافه داشتیم به تیپ قوی دیگری میفرستیم. نمیخواهیم تیپ را برای خودم بسازم و شما هم نمیخواهید برای خودتان کار کنید. باید برای این ملت و برای بچههای این مردم که خونشان را میدهند کار کنیم. هدف نهایی ما این است. نباید خدای ناکرده اگر افرادی را جابجا کردیم چنین تصور شود که غرض ورزی در میان است. خدا شاهد است من این را از طرف خودم تضمین میکنم که جابجایی هر برادری فقط به خاطر خدا و برای این است که کیفیت کار این تیپ بالا برود تا بتوانیم خدمت بیشتری به اسلام بکنیم. فردا باید فرمانده گردانها جمع شوند تا با هم برای شناسایی به منطقه برویم، باید وضعیت دشمن و جادهها را بررسی کنیم. باید بچههای بهداری و تدارکات مسیرها و جادهها را شناسایی کنند».
بامداد روز بعد مهدی زین الدین به همراه عیسی وند مسئول جدید ستاد به محل قرارگاه تیپ ۱۷ محمد رسول (ص) رفتند تا محلی که قرار است تیپ ۱۷ در آن مستقر و در مرحله پنجم عملیات رمضان وارد عمل شود را با شهید محمد ابراهیم همت هماهنگ کنند. عصر همان روز مرداد ۱۳۶۱ در محل قرارگاه فتح جلسهای تشکیل شد و شهید ردانی پور به دلیل این که فرماندهان تحت امر این قرارگاه اعلام کردهاند که برای عملیات آماده نیستند و احتیاج به زمان بیشتری دارند، پیشنهاد کرد به قرارگاه کربلا بروند و فرماندهان تیپها این موضوع را به محسن رضایی بگویند. آنگاه به قرارگاه کربلا رفتند و موضوع را مطرح کردند، و در نهایت مقرر شد عملیات رمضان ادامه پیدا کند. زین الدین بعد از بازگشت از جلسه بیدرنگ یگان را برای مرحله بعدی عملیات آماده کرد.
روز دوشنبه ۱۳۶۱/۵/۴ فرمانده عملیات قرارگاه کربلا درباره طرح مانور مرحله پنجم عملیات رمضان به نتیجه رسید. با توجه به این که در چهار مرحله پیشین در همه راهکارها، عملیات انجام شده و غیر از انهدام نیروی دشمن موفقیت دیگری کسب نشده بود، نظر فرمانده عملیات به قسمتی از منطقه عملیاتی قرارگاه فجر در شمال منطقه عملیاتی قرارگاه فتح جلب شد. در این مرحله مهمترین تلاش عملیات به محور شمالی پاسگاه زید در حد فاصل دژ مرزی عراق و خاکریزهای مثلثی شکل دشمن معطوف شد تا با گرفتن سرپل برای عملیات آینده آمادگی ایجاد شود.
مهدی زین الدین در رابطه با طرح عملیاتی تیپ ۱۷ در همان روز با فرماندهان تیپ تبادل نظر کرد و آنان را جهت مأموریت بعدی و منطقه واگذاری توجیه و هدف کلی را انهدام نیروی دشمن و پدافند در منطقه اعلام کرد. ایشان گفت: «با توجه به کیفیت و توان گردانها مأموریت آنها بدین ترتیب مشخص میشود. گردان امام سجاد (ع) به فرماندهی قاسم رضایی از محدوده دو کیلومتری پاسگاه زید تا فاصله ۸۰۰ متری غرب آن به طرف شمال جلو رفته و ضمن شکستن خط مقدم دشمن نیروهای دشمن را در غرب مثلث اول منهدم خواهد کرد. بعد از شکستن خط اول گردان شهید قانع به فرماندهی حسن پور به طرف شمال وارد عمل میشود، و انهدام نیرو کرده سپس در کنار خاکریز پدافند نماید. گردان بشیر در احتیاط خواهد بود. در محور یک هم گردان بختیاری و مالک اشتر وارد عمل میشوند».
مهدی زین الدین در نشستی که عصر همان روز با فرماندهان ارتش داشت، طرح را به این صورت ارائه نمود: از پاسگاه زید تا دو کیلومتر به طرف غرب، گردان زرهی ۱۰۵ و یک کیلومتر بعد از آن گردان ۲۳۱ تانک و در دو کیلومتر تا کانال زیر مثلث اول، گردان ۲۵۶ تانک را مستقر میکنیم. یک گردان توپخانه ۱۵۵ میلیمتری هم منطقه را پشتیبانی میکند.
مهدی زین الدین سحرگاه روز بعد از هر سه محور مرحله پنجم عملیات رمضان بازدید کرد و ساعت هفت بامداد به قرارگاه فتح رفت و طرح مانور تیپ را برای شهید حسین خرازی جانشین قرارگاه فتح توضیح داد تا در صورت لزوم اصلاحاتی در آن صورت گیرد. طرح مانور تیپ هشت نجف اشرف هم که قرار بود در مجاورت تیپ ۱۷ عمل کند توسط شهید احمد کاظمی بیان شد، تا بین این دو یگان هماهنگی کامل صورت گیرد. جلسه ساعت ۳ بعد از ظهر پایان یافت و زین الدین به مقر تیپ بازگشت و به طور مفصل با مسئول تدارکات تیپ در خصوص آمار مهمات تجهیزات و سایر امکانات و اقلام تدارکاتی صحبت کرد. ایشان سپس عازم اهواز شد تا در سپنتا در جمع تعدادی از رزمندگان سخنرانی کند. در این روز ارتش عراق تحرک خاصی نداشت و فقط به وسیله توپخانه مواضع رزمندگان اسلام را گلوله باران میکرد.
بامداد روز آغاز مرحله پنجم عملیات رمضان، فرماندهان تیپ ۱۷ نشستی تشکیل دادند و درباره خارکریزی که قرار است واحد مهندسی تیپ با کمک جهاد تهران و سمنان به وجود آید تبادل نظر به عمل آوردند. سپس طرح مانور و مأموریت هر یک از گردانها مجددا توسط آقا مهدی مورد بررسی قرار گرفت. ایشان در آن نشست گفت: «ساعت حرکت گردانها از خط خوی ۲۰۳۰ دقیقه و زمان درگیری ۲۱۳۰ میباشد که باید همه اهداف تا ساعت ۲۴۰۰ به تصرف در آید. حدود ۱۰۰ دستگاه تانک در مقابل ما قرار دارد که نباید اجازه دهیم فرار کنند و باید همه آنها را منهم کنیم. در غیر این صورت صبح فردا پاتک میزنند، و برای نیروهای خودی مزاحمت ایجاد میکنند. در ضمن دو گردان از تیپ ۲۵ کربلا هم به ما مأمور میشوند. تنها تغییری که در طرح مانور حاصل شده وارد عمل شدن گردان امام محمد باقر (ع) و نرفتن گردان حسن پور است. پس بروید و برای عملیات آماده شوید.
در پی عملیات محرم و در چارچوب تلاش برای آماده سازی اجرای عملیات خیبر در جزایر مجنون شمالی و جنوبی، شهید مهدی زین الدین به منظور آشنایی با عملیات آبی به اتفاق تعدادی از فرماندهان جبهه و جنگ، صدها تن از رزمندگان سپاهی و بسیجی را به مناطق ساحلی خلیج فارس اعزام کرد، تا ضمن فراگیری آموزشهای لازم در نحوه جنگ در مناطق آبی باتلاقهای جنوب عراق ضربات کوبنده و شکنندهای بر رژیم پوسیده عراق وارد نمایند. عملیات خیبر یکی از سختترین و پیچیدهترین عملیات دوران دفاع مقدس بود که حدود ۴۰ روز به طول انجامید و به تصرف جزایر نفتخیز و استراتژیک مجنون منجر شد. در این عملیات که با موفقیت صد در صد به پایان رسید، فرماندهان رشیدی همچون محمد ابراهیم همت و مهدی باکری به درجه رفیع شهادت نایل آمدند.
اینها نمونههایی از مدیریت و عملکرد شایسته شهید مهدی زین الدین در عملیاتهای گوناگون بود. در حقیقت صبر، استقامت، مقاومت، شجاعت و شهامت بخشی از خصوصیات برجسته شهید مهدی زین الدین و سایر رزمندگان لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) در عملیاتهای رمضان، محرم و خیبر بود. مقاومتهای به یادماندنی این یگان، همگام با سایر یگانهای عمل کننده در عملیات پیروزمندانه خیبر بسیار مشهور است. چون دشمن با استفاده از انواع جنگ افزار و هواپیماهای پیشرفته میگ و میراز و توپولوف و به کارگیری سلاح شیمیایی نتوانست در مقاومت جانانه رزمندگان سپاه اسلام خللی به وجود بیاورد و جزایر را باز پس گیرد. به گونهای که عراقیها برای باز پس گیری جزایر مجنون در یکی از روزها حدود یک میلیون گلوله توپ و خمپاره پرتاب کردند. ولی شهید زین الدین و لشکر ۱۷ و سایر یگانهای عمل کننده مردانه و تا آخرین نفس جنگیدند و دشمن زبون را به عقب راندند و جزایر را حفظ کردند.
شهید مهدی زین الدین یکی از فرماندهانی بود که در میان نیروهای رزمنده و فرماندهان دوران دفاع مقدس مثال زدنی شده بود. اکنون به رغم گذشت حدود ۲۵ سال از پایان جنگ، راهکار زندگی اجتماعی و برنامههای نظامی ایشان برای دیگران درس و عبرت شده است. خط شکنی در شبهای عملیات و جنگیدن با دشمن در روز روشن و مقاومت در برابر سختترین پاتکها، از روحیه شجاعانه و ایثارگرانه ایشان نشأت گرفته بود. روحیهای که ساختار آن ایمان به قدرت یگانه قادر متعال است. ایشان تنها برای کسب رضای حق تعالی مجاهدت کرد، و هیچ گاه خستگی مانع ادامه راه او نشد. ایشان در عملیات موفق والفجر چهار پیشاپیش رزمندگان بسیجی تا پشت ارتفاعات کانی مانکا پیش روی کرد، و ضربات جبران ناپذیری بر دشمن وارد آورد. به گونهای که نیروهای اسلام موفق شدند شهر پنجوین در شمال عراق را تصرف کنند، و تحویل مجاهدین مسلمان کرد عراقی دهند.
لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) به فرماندهی مهدی زین الدین، در عملیات رمضان یکی از یگانهای آفندی و خط شکن جبهه سومار بود، که با تکیه بر قدرت لایزال الهی و مدیریت و هدایت این فرمانده خستگی ناپذیر و به کارگیری روش اصولی نیروهای رزمنده پیروزیهای چشمگیری در این عملیات به دست آورد. این یگان تحت فرماندهی آقا مهدی در اغلب صحنههای رویارویی سپاهیان اسلام با متجاوزان بعثی خط شکن و نقش تعیین کننده داشته است.
این فرمانده دلاور در کنار تلاشهای همه جانبه در زمینه عملیات شناسایی، برنامه ریزی و تدارک طرح عملیات تاکتیکی، از واجبات و مستحبات غافل نبوده است. آقا مهدی بر این عقیده بود که جبهههای نبرد حق و باطل، مکانی مقدس است و انسان در میادین جهاد با دشمنان متجاوز به خدا تقرب پیدا میکند. در عین حال همواره به رزمندگان توصیه میکرد که به تزکیه و تهذیب نفس و جهاد اکبر بپردازند. همواره میکوشید با وضو باشد و به دیگران نیز تأکید مینمود که همیشه با وضو باشند، و اسلحه به دست گیرند. به نماز اول وقت توجه بسیار داشت و با قرآن مأنوس بود و به حفظ آیات کلام الله مجید میپرداخت. به دلیل اهمیتی که برای مسائل معنوی قائل بود، و یقین داشت که نماز عامل خودسازی و رستگاری انسان است میشود، نماز را به ثانی و خلوص به پا میداشت.
شهید زین الدین انسانی سراپا تسلیم اراده خداوند متعال بود، و از دوران کودکی، آن گونه که پدر و مادر به او آموخته بودند، به برپایی نماز و نیایش و حضور در جلسات مذهبی و همیشگی با بزرگان علم و ادب اهتمام میورزید. از وقتی که در یگانهای رزمی مسئولیت قبول کرد، با علاقه خاصی به مشکلات رزمندگان بسیجی رسیدگی میکرد، و محبت این عناصر مخلص در دل او موج میزد. برای پیگیری وضعیت نیروهای لشکر و آگاهی از احوال برادران رزمنده به محل استقرار یگانها و مقرهای لشکر سرکشی میکرد، و به حل مشکلات آنان اقدام به عمل میآورد. آقا مهدی همواره به فرماندهان گردانها و مسئولان واحدهای لشکر توصیه میکرد، برای رزمندگان احترام خاص قائل باشند و خود را نسبت به آنها بدهکار بدانند. یقین داشته باشند که رزمندگان حق بزرگی بر گردن ملت و انقلاب اسلامی دارند.
عشق و محبت صمیمانه به خاندان پیامبر اکرم (ص)، یکی دیگر از ویژگیهای منحصربهفرد شهید مهدی زین الدین بود. ایشان همچنیین پیروی از ولایت فقیه و اطاعت از دستورات امام خمینی (ره) را در امتداد پیروی از ولایت امام عصر حضرت حجت بن الحسن عسکری (عج) میدانست. بر این اساس با قلبی سرشار از اخلاص، ایمان و اعتقاد، پیامها، دستورات و رهنمودهای فرمانده کل قوا را راهکار خود در جنگ قرار میداد. سخنرانیهای ایشان را به دقت گوش میداد و میکوشید آن را ملاک عمل قرار دهد و از حدود تعیین شده به هیچ وجه تجاوز نکند. به دستیاران خود در لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) همواره توصیه میکرد: «ما چشم و گوشمان به رهبر است، تا ببینیم از آن کانون و مرکز فرماندهی چه دستوری میرسد. یک بار جان دادن آسان است. کاش صدها جان میداشتیم و در راه امام فدا میکردیم».
آقا مهدی در سختترین مراحل جنگ با عمل به فرامین امام (ره) دستاوردهای ارزندهای در پیروزی رزمندگان اسلام در جبههها بر جای گذاشت. حفظ اموال بیت المال از نظر ایشان اهمیت خاصی داشت. هنگام تصدی مسئولیتهای اداری و فرماندهی، نهایت دقت را در صرفه جویی و جلوگیری از اسراف در بیت المال به عمل میآورد. همرزمان شهید مهدی زین الدین نقل کردهاند که ایشان به تکرار توصیه میکرد، که هم در مقابل بیت المال مسئول هستند. در استفاده از نعمتهای الهی، جانب احتیاط و تعادل را رعایت میکرد. چرا که خود را آماده سفر آخرت کرده بود، و آرزو داشت سبکبال به سوی ملکوت اعلا پرواز کند. تواضع و فداکاری در زمینههای گوناگون نشان واقعی شخصیت شهید زین الدین را نشان میدهد. در زمینه اخلاص و تعهد کمتر مشابهی میتوان یافت. چرا که جز خدمت به اسلام و انجام تکلیف الهی به چیزی دیگری نمیاندیشید.
برخی از سرداران لشکر ظفرمند علی بن ابی طالب (ع) نقل کردهاند که شهید مهدی زین الدین در مناجات و راز و نیازهای بعد از نماز این جمله را تکرار میکرد: «خداوندا...! این جان ناقابل را از ما قبول بفرما و در عوض فقط اسلام را پیروز گردان». به درستی که این عزیزان اخلاق نیکو و رفتار شایسته فرماندهشان را اسوه و الگوی خود قرار داده بودند. چون ایشان شخصیتی پرورش یافته در مکتب انسان ساز اسلام بود. خیلی افراد شفیقه اخلاق، رفتار، مدیریت و فرماندهی کم نظیر آقا مهدی شده بودند و او را برادر بزرگتر و معلم اخلاق میدانستند. چه او قبل از این که لشکری توانمند بسازد، خود را ساخته بود. اخلاق و رفتار ایشان بر حسب مسئولیتهای فرماندهی نظامی، صلابت و قاطعیت خاص داشت. ولی زمانی که با بسیجیان مواجه میشد، برادری صمیمی و دوستی دلسوز برای همه آنها بود.
شهید مهدی زین الدین در زمینه تربیت کادرهای پرتوان نظامی و اداری برای تصدی مسئولیتهای گوناگون لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) به گونهای برنامه ریزی کرده بود که دستکم سه نفر در رأس واحدهای مختلف قرار داشتند. از ایشان نقل شده است: «من خیالم از لشکر راحت است. اگر چند ماه هم در لشکر نباشم مطمئنم که هیچ مسئلهای به وجود نخواهد آمد»؛ لذا در سایه مدیریت این فرمانده بزرگ صدها انسان کاردان ساخته شدند. زبرا پرسنل و نیروهای لشکر با جان و دل، اندرزها و توصیههای ایشان را میپذیرفتند. پس از هر سخنرانی او را در آغوش میگرفتند و روی دستها بالا میبردند. فرماندهای که نور معرفت، پرهیزگاری و استقامت سراسر وجودش را فراگرفته بود، این نورانیت به اطرافیان نیز سرایت کرده بود.
آخرین وداع با مادر
روزهای آخر زندگی شهید مهدی زین الدین حال و هوایی دیگر داشت و نورانیت چهرهاش، از احتمال یک واقعه بزرگ خبر میداد، در مدت دو هفته قبل از شهادت، اکثر برادران به یکدیگر میگفتند که در چهره مهدی چیزهایی عجیبی پیدا شده است. آنان از ترس بیان دیدگاهشان هراس داشتند. باور نداشتند که این نورانیت احتمال شهادت را میدهد. به یکدیگر میگفتند که این مهدی چقدر نورانی شده است. اما حدس مادرش پیش از دیگران قابل پیش بینی بود. حاجی عبد الرزاق زین الدین پدر شهیدان مهدی و مجید میگوید: «روز جمعه، آقا مهدی از یکی از شهرها تماس گرفت و با مادرش صحبت کرد. مجید هم بعد از مدتی زنگ زد و با مادرش صحبت کرد. بعد از اتمام تلفن، مادرش برگشت و به من گفت: «بچهها با من خدا حافظی کردند و مطمئن هستم که این آخرین خداحافظی آنان بود. در صحبتهای آقا مهدی چیزی عجیب دیدم که خبر از آخرین خدا حافظی را میداد. این آخرین تماس مهدی با ما بود».
فرمانده لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) کسی بود که هم از دانش جنگ و هم از علم اخلاق برخوردار بود. در حوزه اسلام شناسی و اخلاق، توانمند و در عرصههای جنگ مردی شجاع و پرصلابت بود. شهادت، پاداشی بود که خداوند بزرگ برای مجاهدتهای بی شمار این بنده برگزیده قرار داده بود. مهدی همراه برادرش مجید مسئول اطلاعات و عملیات تیپ دو لشکر در آبان سال ۱۳۶۳ جهت شناسایی منطقه عملیاتی غرب سردشت در کمین عناصر ضد انقلاب گرفتار میشود. سه شب پیش از شهادت در جلسهای به آقای محسن رضایی گفته بود: «پریشب خواب دیدهام که من و برادرم مجید شهید شدهایم». فرمانده محبوب بسیجیهای سلحشور پس از پنج سال حضور خستگی ناپذیر در جبهههای دفاع مقدس و شرکت در صحنههای افتخار آفرین، سرانجام در درگیری با ضد انقلاب کور دل به درجه رفیع شهادت نایل میآید. شهید زین الدین روز ۲۶ آبان سال ۱۳۶۳ به شهادت رسید و روز ۲۹ همان ماه در گلزار شهدای شهر قم به خاک سپرده شد.
به هر حال شهادت، هنر مردان الهی است و مردان خدا زبیده شهادت هستند. به راستی که خط سرخ شهادت، میراث بزرگ انبیاء و اولیای الهی است. در هشت سال دفاع مقدس خداجویان مخلص ایران اسلامی، با این عشق سرخ هم آغوش شدند و بر فراز قله رستگاری گام نهادند. مهدی زین الدین از جمله مردان الهی بود که به فیض شهادت و آرزوی دیرینه خود نایل آمد. سرانجام آن حادثه بزرگ و آن خبر وحشت انگیز که همواره لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب (ع) از آن هراسان بود، به وقوع پیوست و خبر عروج شهیدان مهدی و مجید زین الدین، به گوش همه رزمندگان لشکر رسید، و همه را عزادار کرد. مزار ایشان در گلزار شهدای قم در جوار مقام امامزاده علی بن جعفر زیارتگاه عاشقان است. روحش شاد و یادش جاودان باد.
انتهای پیام/ ج