شهید «محمود ابراهیمی» سال 1342 در منطقه دودان و در یک خانواده مذهبی متولد شد. دوران ابتدایی را به اتمام رساند. پاسدار بود پاسداری که سر از پا
نمی شناخت و همچنین حافظ اسلام و قرآن بود و جانش را برای هدف والایش هدیه کرد.
شهید همسری دلسوز و مهربان و از جان گذشته بود و حلال و حرام بسیار می کرد. شهادت را از افتخارات و سعادت های والای انسانی می دانست. او در مقابل مملکت و ناموس ایران و ایرانی و مقید و پای بند به اهداف و مقدسات و آرمان های والای ایرانی اسلامی و میهنی که قرآن سر لوحۀ آن بود.
ایشان بسیار خوش اخلاق و معتقد به انجام وظایف شرعی و اسلامی بود تا حدی که وظیفه شرعی حکم می کرد می کوشید تا از انجام فرائض دینی و مذهبی باز نماند.
در ایام ماه مبارک رمضان روزه می گرفت و در مجالس مذهبی شرکت می کرد. به مراسمات عزاداری در ایام سوگواری ماه محرم الحرام و ماه صفر و 21 رمضان بسیار ارج می نهاد و برای ایشان اهمیت داشت.
علاقه زیادی به حضرت امام داشت و وجود امام خمینی را برای مملکت ایران از برکات الهی
می دانست و برای پایداری انقلاب اسلامی و پاسداری از آن از هیچ چیزی دریغ نداشت حتی جان شیرین خود را فدای اسلام و قرآن و امام نمود.
دوستدار و از عاشقان سرسخت حضرت امام بود و هر جا نام مبارک امام بر زبان می آمد ایشان با ذکر صلوات بر محمد و خاندان او، نام امام را به پیامبر اسلام (ص) مزین می کرد.
آرزو و هدف اصلی زندگی اش شهادت بود و می گفت باید از وطن اسلامی پاسداری کنیم و نگذاریم که دشمن به آب و خاک و ناموس مملکت تعدی کند. سرانجام 16 اردیبهشت 1375در کردستان عراق بر اثر جراحات دوران اســارت به شهادت رســيد. پيكرش در گلزار شهداي مين آباد شهرستان كرمانشاه به خاك سپرده شد.
